طی چند روز گذشته و پس از بازی تیم ملی ایران برابر قطر موجی کم سابقه علیه این تیم مظلوم و بی امتیاز گروه به راه افتاد در حد امواج طوفان نوح و سونامی ژاپن! و مزه پرانی­ ها و انگ­ هایی چون «تیم منتخب جهان» و «تیم مزدوران» و «تیم بردگان» برای توصیف تیم ملی فوتبال قطر تبدیل به لقلقه زبان و دغدغه کلان رسانه­ های گروهی شد تا رگ گردن میهن پرستی و ناسیونالیسم مردم باد کند. بعد نمی ­گویند اگر باد کرد و به سوزن خورد و منفجر شد چه کسی پاسخگو خواهد بود؟ آقا حسادت تا کجا؟! دارندگی و برازندگی! تا کور شود هر آن که نتواند دید! ما هم اگر عرضه داریم جلوی اختلاس 3000 میلیاردی و حقوق­ های نجومی و بذل و بخشش شهرداری و گم شدن دکل نفتی را بگیریم و با بخشی از آن پول مسی را بخریم و اسمش را بگذاریم «مسگر» تا طبیعی­ تر جلوه کند! بگذریم از این که ما در تیم ملی خودمان بازیکنانی داریم که اوباما در پیام­­ های نوروزی­اش از آن­ ها بهتر فارسی صحبت می­ کند! از این­ها گذشته الان عصر، عصر جهان­ وطنی و پسامدرنیسم و شالوده شکنی و deconstruction است! آن­ها «شالوده شکنی» می­ کنند، ما حرمت شکنی می­ کنیم! آن­ها اهل «واسازی» و بر هم زدن عادات و ساختارهای کهنه و پوسیده­ اند ما اهل «جو سازی»! کارمان هم راندمان ندارد! با این همه جو سازی هنوز هوای تهران آلوده است و لایه اوزون سوراخ! آن­ها میزبان جام جهانی شده­ اند،  آن وقت نهایت آمال و آرزوهای ما این است که تا سال 2116 میزبانی بازی­ های خرس وسط نونهالان غرب آسیا را مشترکا با جیبوتی دریافت کنیم! حقیقت مجسم و مجسمه حقیقت این است که دوران عرب جاهلیت گذشته و مدت­ های مدیدی است عصر عرب عاقلیت و عرب «اَینشتَینیّت» آغاز شده است! آخر وقتی شونصد سال پیش چهار پنج نفر آمده ­اند و روی نقشه جهان خطکش گذاشته­ اند و گفته­ اند اینور خط «حیدری» و آن ور خط «نعمتی» دیگر ملی گرایی کیلویی چند؟! از این گذشته، طرف عنر عنر می­ آید و مانند جغد به دوربین زل می­زند و با لبخند ژکوند می­ گوید: من به فلان جایی بودنم افتخار می­ کنم! کسی هم نیست بگوید اُشتُر! این که در کجا به دنیا آمده ­ای کاملا شانسی و اتفاقی است! این کجایش افتخار دارد؟! اجازه دهید در پایان یادی کنیم از شعار مترقی و تحسین برانگیز تیم ملی فوتبال قطر: "فوتبالیست­ های جهان متحد شوید! شما چیزی برای از دست دادن ندارید جز موقعیت­ های گلتان!"