"نخواستم، نخواستی، نخواست، نخواستیم، نخواستید، نخواستند". به گیرنده های خود دست نزنید! این نقل قول از بازیکنان تیم ملی ایران در بازی برابر چین است که فعل «نخواستن» را صرف کردند! بیننا و بین الله تیم چین اصلا تیم بود؟ با یک مشت لنگ و لوک و گره گوری؟ حاشا به غیرتتان! از بازیکنان سوریه یاد بگیرید که با دست خالی موفق شدند از کره جنوبی امتیاز بگیرند. وقتی می گویم دست خالی یعنی حتی دروازه بانشان هم دستکش نداشت! این بندگان خدا به جای توپ با خمپاره 60 فوتبال بازی می کنند و در شهر حلب پیت حلبی را به عنوان تیر دروازه به کار می برند! آیا می دانید داعش استپ سینه را در سوریه ممنوع کرده است؟ از سوریه بگذریم و به بازیکنان خودی بپردازیم. سردار آزمون با این بازی «سرباز» هم نیست چه رسد به سردار! مسعود شجاعی هم که فقط بلد است دریبل ناموفق بزند. والله «دنیلسون دی الیویرا آراخو» اینقدر اقدام به دریبل زنی نمی کرد که شجاعی می کند. مسعود! دلبندم! اینقدر پلی استیشن بازی نکن و اگر وقت کردی و صلاح دانستی و مشکلی نبود و حس و حالش را داشتی پاس بدهی بد نیست. تازه اگر رو به جلو باشد کلی هم ثواب دارد! از دار دنیا یک مهاجم درست و حسابی داریم که اتفاقا از برندهای معتبر محسوب می شود آن هم فیکس ذخیره هاست. حیف Gucci نیست با این همه استعداد و توانایی و اعتبار روی نیمکت بنشیند و خاک بخورد؟ اما خوب است یادی کنیم از بهترین بازیکن تیم ملی ایران در این بازی؛ آن سلطان دنیا و دین، آن سیمرغ قاف یقین، آن گنج عالم عزلت، آن خزینه سرای دولت، آن شاه اقلیم اعظم، آن پرورده لطف و کرم، پیر وقت «محمد ادهم» (رضی الله عنه)! باز گلی به گوشه جمال این نازنین داور اردنی که پنالتی واضح سید جلال حسینی را روی مهاجم چین اعلام نکرد. خسته نباشی دلاور! خدا قوت پهلوان! درود به شرفت! خدا بهت عزت بده نازنین قهرمان! و گلبانگ تساوی به صدا درمیاد!