فزایش انفجاری قیمت مرغ طی هفته های اخیر نگرانی هایی را در رابطه با این ماده خوراكی ایجاد كرده است؛ اما متن پیش رو سعی دارد تا ضمن مثبت دانستن این رخداد مبارك و میمون مرغی، این به ظاهر تهدید را به فرصتی برای تجدید نظر در عادت غذایی مردم تبدیل كند و نشان دهد چرا خوردن مرغ كاری غیر اخلاقی و پر از اشكالات عدیده است و دل هر انسان آزاده كه هیچ، حتی جگر هر انسان در بندی را نیز طوری به درد می¬آورد كه با هیچ مسكنی تسكین نمی یابد؛ حتی با تریاك ممتاز افغانستان!


و اما اهمّ ادله غیر اخلاقی بودن خوردن مرغ :

1) استفاده از دروغ، تزویر و خدعه! مع الاسف در سالن های صنعتی تولید مرغ با روشن و خاموش كردن چند باره چراغ ها در طول شبانه روز به دروغ به مرغ های مظلوم وانمود می كنند كه روز شده و آن مادر مرده ها طبق عادت مالوف به دنبال یك لقمه دانه حلال، نوك بر زمین می كوبند تا سریع تر از روند طبیعی فربه و پروار شده و غزل خداحافظی را زودتر بخوانند! آیا رواست برای سیر كردن شكم به دروغ و نیرنگ متوسل شویم و روضه رضوان را به مرغكی بفروشیم؟!



2) حراج شدن نوامیس مردم! آیا این اخلاقی است كه اجساد برهنه نوامیس مردم را پشت ویترین دكانهای مرغ فروشی در منظر عموم قرار داد و با قیمت های نازل چند هزار تومانی به آن ها چوب حراج زد؟! آیا تا كنون خود را جای یك خروس غیور گذاشته اید و از این زاویه به این حركت قبیح، مذموم و ددمنشانه نظری افكنده اید؟ بعضی وقت ها برای تنبه هم كه شده "خود خروس پنداری" بد نیست!



3) قتل عمد و یتیم كردن فرزندان مردم! آیا برای زدن گردن های باریك تر از موی مرغان بی گناه و بی پناه و یتیم كردن روزانه صدها هزار جوجه جز سبعیت و بهیمیت نام دیگری می توان نهاد؟ به راستی ما را چه می شود كه از آه و نفرین و جیك های سوزناك جوجه های یتیم وجدان درد نمی گیریم؟! حقا كه بر این شكم سیر ناشونده و روح لذت طلبی باید بزاق دهان (تف!) ریخت!



4) نقض قوانین مبارزه با دوپینگ! واضح و مبرهن است كه جوجه یك روزه كه هیچ، بچه فیل را هم نمیتوان ظرف چهل روز چنان پروار كرد كه مناسب بسمل كردن شود. لذا استفاده از هورمون ها و داروهای تقویتی غیر مجاز در مرغ داری های صنعتی رواج فوق تصوری دارد. غلظت و شدت این داروها به میزانی است كه اگر مسئولان مبارزه با دوپینگ از یكی از همین مرغ ها تست دوپینگ بگیرند كشورمان تا پنجاه سال از شركت در كلیه ادوار المپیك محروم خواهد شد!



5) نقض آشكار حقوق حیوانات! نگهداری مرغ های مظلوم در پشت میله های قفس و محرومیت از بسیاری از حقوق اولیه حیوانی مانند حق ملاقات با خروس و جوجه ها (شوهر و فرزندان)، حق هوا خوری، حق مرخصی و غیره، چنان مهیب و سترگ است كه اگر قضیه حقوق حیوانات به جد در دستور كار سازمان ملل متحد قرار بگیرد ممكن است حتی پرونده هسته ای كشورمان را تحت شعاع قرار داده و آن را به یك موضوع درجه دوم تبدیل كند! شرایط نگهداری این مرغان در قفس چنان سخت و صعب است كه آشویتس، اردوگاه كار اجباری سیبری و زندان ابوغریب در برابرش برتر از هتل پنج ستاره و بهشت برین اند!