اندر حکایت قابیل:

شما را به خدا، کسی را تصور کنید که هیچ قوم و خویشی ندارد، نه مادر بزرگی که برایش قصه بگوید، نه خاله­ای که آش کَشکَش را بخورد، نه دختر عمه­ای که با او خاله بازی کند و نه هیچ فامیل درجه دو و سه دیگر. مفلوکی را در نظر آورید که به معنای واقعی کلمه در عدم امکانات مطلق زندگی می­کند، نه رایانه­ای دارد، نه پلی استیشنی، نه دوچرخه­ای دارد و نه صدا و سیمایی، نه کتابی، نه مدرسه­ای، نه حتی دختر همسایه­ای! نه غریبه­ای نه خودرویی، نه برقی، نه گازی، نه تلفنی، نه حتی مواد مخدری که با توسل به آن بتوان از دست این همه سیاهی موقتا فرار کرد! این­ها هیچ کدام اختراع نشده­اند، چه می­گویم؟! حتی کلمه اختراع هم هنوز اختراع نشده! حال با این شرایط بغرنج و تحت فشارهای عصبی و روانی طاقت فرسا طرف از سر غفلت و اشتباه برادر خود را کشته. کشته که کشته، جنایت که نکرده! بالاخره همه ما رفتنی هستیم، اما بگذارید کودکان معصوم کمی شیطنت کنند تا در بزرگسالی عقده­ای نشوند!

دهقانی فداکار با دستانی پینه بسته که گندم می­کاشت و استقلال درو می­کرد قربانی عدم پذیرش قربانیش شد! گریبان وجدان خود را بگیرید! آخر در اوضاع و احوالی که نه کود شیمیایی وجود دارد و نه سموم دفع آفات نباتی، نه تراکتوری هست، نه چاهی برای آب دادن و نه حتی یک بیل خشک و خالی، آن هم با این شرایط خشکسالی چه امیدی هست تا این کشاورز پابرهنه ستمدیده خرده پا، محصول گندمش طوری باشد که مقبول افتد؟

و در نهایت به تمامی این­ها اضافه کنید که پدر و مادر قابیل-که بنا به ملاحظاتی از آوردن اسمشان معذوریم- هم در بهشت فریب شیطان را خورده بودند و این پدر و مادرها چه انتظارات عجیب و توقعات فوق طاقتی دارند از فرزندانشان. از کوزه همان برون تراود که در اوست!